Safe and Sound

ไม่ผิดหรอกที่ใครจะเรียกร้องหา ‘พื้นที่ปลอดภัย’ ให้กับตัวเอง ทั้งทางจิตใจและร่างกาย

อาจจะฟังดูขี้ขลาด ไม่เท่และแสนจะเฉิ่มเชย

ในโลกที่ทุกคนต่างก็เป็นดาราได้ภายใน 15 นาที

เราจะอยู่ในประเทศที่บริษัทใหญ่ๆทำลายพื้นที่ดังกล่าว

ทำลายความปลอดภัยในชีวิตของผู้คนเรือนแสน

แล้วจากไปโดยไม่รับผิดชอบอย่างหน้าด้านๆอย่างนี้หรือ?

แค่พื้นที่หายใจอย่างที่พึงได้ยังต้องเรียกร้องเอา ดูจากสภาพการณ์คงเป็นเรื่องยาว

จะเอาอะไรกับความปลอดภัยในตัวเอง?

Advertisements

เรากำลังล่องลอยอยู่

เป็นข้อสังเกตเล็กๆน้อยๆของเด็กปีสามที่กำลังจะฝึกงานเสร็จ

และเหลือชีวิตนักศึกษาให้ใช้อีกไม่ถึงครึ่งปี

มานั่งคิดสะระตะค่าใช้จ่ายทุกสิ่งอย่างในชีวิต

ทั้งขณะนี้และอาจจะต่อไปอีกสัก 2-3 ปีข้างหน้า

ยังนึกไม่ออกเลยว่าจะเอาตัวรอดได้อย่างไร ถ้าไม่พึ่งพ่อแม่

สุดท้าย สิ่งสวยหรูที่ประดิษฐ์ให้กับตัวเองมาตลอดทางเดิน

คำจำพวก ความฝัน Passion ทั้งหลายก็คงพักเอาไว้

ออกไปเจอของจริง ทำงานหาเงินเสียก่อนดีมั้ย

อาจจะฟังดูฟูมฟาย แต่ถ้าหาเงินได้เอง

ก็ฟังดูไม่แย่เนอะ

Where did you belong?

การมาไกลบ้านไม่เพียงแต่ขัดเกลาประสบการณ์อีกรูปแบบหนึ่ง ซึ่งต่อให้ตระหนักรู้อย่างไร

ก็ไม่สามารถหาได้ที่บ้านเกิด

อาจเพราะอะไรบางอย่างที่ล่องลอยในอากาศที่เราสูด อาหารที่เราดื่มกิน

มันเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในตัวเราไปตลอดกาล

เรียกได้ว่าไม่มีความจำเจในแต่ละวันถึงแม้จะอยู่เพียงชั่วระยะเวลาสั้นๆ

ในทางกลับกัน ความจำเจที่เราคุ้นเคยจำกลับมาหาเราทันทีที่เท้าแตะสนามบินสุวรรณภูมิ

หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น การเปลี่ยนแปลงในอนาคตอันใกล้จะมีมาอีกหลายระลอก

ยอมรับอย่างคนขลาด ยังไม่พร้อมอย่างยิ่ง